Επιστροφή στο Εθνικό Νόμισμα: Μερικές καίριες ερωτήσεις

don quixote

Τα ΜΜΕ δεν φαίνεται να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στα σχέδια του κ. Λαφαζάνη ως προς την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Θεωρώ πως αυτό είναι ένα σημαντικό λάθος και γι’ αυτό το λόγο αποφάσισα να προσφέρω εδώ μια σειρά καίριων ερωτημάτων που πρέπει να τεθούν στον κ. Λαφαζάνη και τον Καθηγητή κ. Λαπαβίτσα. Το παρών είναι μετάφραση στα ελληνικά μιας προηγούμενης καταχώρησής μου που μπορείτε να δείτε εδώ.

Τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν από οποιονδήποτε προτείνει επιστροφή στο εθνικό νόμισμα (συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ και ενδεχομένως και του κ. Βαρουφάκη) πέφτουν (αρχικά τουλάχιστον) σε δύο κατηγορίες, αυτή των πληρωμών και των επενδύσεων. Ας δούμε λοιπόν τις δύο κατηγορίες αυτές με μερικές λεπτομέρειες.

Πρόβλημα 1, Πληρωμές

Ο κ. Λαφαζάνης σε συνέντευξή του στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΙ προσπάθησε να εξηγήσει ότι το κόμμα του δεν είναι το κόμμα της δραχμής, αλλά ότι υποστηρίζει παρα-ταύτα την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον παράδοξο, αλλά όχι το πιο τρομακτικό τμήμα αυτής της συνέντευξης. Το τρομακτικό μίας εξόδου από το Ευρώ είναι το πώς η Ελλάδα θα μπορέσει να συνεχίσει πληρωμές προς τα έξω, σε συνάλλαγμα.

Ο κ. Λαφαζάνης ασφαλώς υποστηρίζει ότι μια καθολική διαγραφή του εξωτερικού χρέους θα δώσει την δυνατότητα στην κυβέρνηση να ανακεφαλαιώσει τις τράπεζες και να δώσει ρευστότητα στην οικονομία μέσω δανείων από την (εκ νέου) ελεύθερη Τράπεζα της Ελλάδος (τυπώνοντας χρήμα). Ίσως και να είναι σωστή η αξίωση ότι αρχικά αυτό δεν θα δημιουργήσει πληθωριστικές πιέσεις, καθώς η οικονομία βρίσκεται και θα βρίσκεται (μετά την έξοδο από το Ευρώ) σε απο-πληθωρισμό. Το πρόβλημα δεν είναι ο φοβούμενος υπερ-πληθωρισμός, αλλά κάτι άλλο.

Η μονομερής στάση πληρωμών και διαγραφή του κρατικού χρέους δεν σημαίνει και παράλληλη εξαφάνιση των εμπορικών χρεών και υποχρεώσεων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Αυτές οι υποχρεώσεις θα παραμείνουν πληρωτέες (σε συνάλλαγμα μετά την επιστροφή στη δραχμή). Ακόμα και αν το σύνολο των κρατικών ομολόγων (σε δημόσια και ιδιωτικά χέρια) διαγραφούν, πώς θα μπορεί η κυβέρνηση να αγοράσει αγαθά και υπηρεσίες από το εξωτερικό; Μπορεί η Τράπεζα της Ελλάδος να τυπώνει δραχμές με το κιλό και να ρίχνει ρευστότητα στην αγορά (πάλι σε δραχμές) αλλά αυτό μπορεί να λειτουργήσει μόνο αν κάποιος σκέφτεται την Ελληνική οικονομία σαν μια εντελώς κλειστή οικονομία, αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο.

Όπως εξήγησε ο κ Χρυσσόγονος εδώ και μήνες, το Ελληνικό κράτος δεν έχει αποθεματικά σε συνάλλαγμα που θα του επέτρεπαν να στηρίξει ένα νέο εθνικό νόμισμα. Η αξία της νέας δραχμής δεν θα υποτιμηθεί λίγο όπως ισχυρίζεται ο κ. Λαπαβίτσας, αλλά θα καταρρεύσει αμέσως. Δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα για το αν και κατά πόσο θα γινόταν αποδεκτή από ξένους ως μέσο πληρωμής. Και τι θα γίνει με τους ιδιώτες που έχουν υποχρεώσεις πληρωμών προς το εξωτερικό; Ακόμα και αν δεν αναφερθούμε σε όσους έχουν δάνεια από ξένες τράπεζες (τα οποία θα παραμείνουν σε Ευρώ) τι θα γίνει με πληρωμές σε εμπορικές συναλλαγές; Πώς θα αγοράσει η βιομηχανία και η μεταποίηση προϊόντα και υπηρεσίες από το εξωτερικό με δραχμές που οι ξένοι δεν θα δέχονται, ή με δραχμές η αξία των οποίων θα κάνει το κόστος κάθε εξωτερικής συναλλαγής δυσθεώρητο;

Και αυτό μας φέρνει ξανά στην αρχή αυτού του φαύλου κύκλου που είναι ο δανεισμός. Η καταγγελία των δανείων και η διαγραφή του χρέους που τόσο αγαπά και πρεσβεύει ο κ Λαφαζάνης και η κα. Κωσταντοπούλου θα φέρει αναπόφευκτα νέο δανεισμό από το ΔΝΤ (πρωτίστως) σε μια απελπισμένη προσπάθεια να στηριχθεί η ισοτιμία της νέας δραχμής. Ο κ. Λαπαβίτσας (ως ο πιθανότερος ΥπΟικ μια κυβέρνησης Λαφαζάνη) θα εκλιπαρεί τους εταίρους και τους Γερμανούς για δάνεια, αμέσως μετά την ηρωική επιστροφή στη δραχμή. Και ας μην ξεχάσουμε ότι όλες οι καταθέσεις θα έχουν υποστεί ένα τρανταχτό κούρεμα, μέσω της μετατροπής τους σε δραχμές που θα χάνουν αξία καθημερνά.

Πρόβλημα 2, Επενδύσεις

Ο κ. Λαφαζάνης υποστηρίζει ότι έχει ένα ολοκληρωμένο αναπτυξιακό πρόγραμμα. Ότι έχει δημοσιευτεί και ειπωθεί μέχρι στιγμής υποδεικνύει ότι το σχέδιο της ΛΑΕ είναι ένα παραδοσιακό πρόγραμμα βιομηχανοποίησης μέσω της αντικατάστασης εισαγωγών. Ασφαλώς η επιστροφή στη δραχμή θα ενισχύσει την μεταποίηση και θα φέρει κάποια χαμηλού επιπέδου βιομηχανοποίηση της χώρας για τον απλό λόγο ότι οι εισαγωγές θα γίνουν πιο δύσκολες και πολύ πιο ακριβές.

Γιατί όμως αυτή η βιομηχανοποίηση να μείνει σε βασικό επίπεδο, χαμηλής αξίας και χαμηλών επιδόσεων; Η μεταποίηση και βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας και πολυπλοκότητας απαιτεί υψηλές κεφαλαιακές επενδύσεις που κανείς ιδιώτης ξένος επενδυτής δεν θα έκανε σε μια Ελλάδα που μόλις έφυγε από την Ευρωζώνη, ακόμα και αν παραμένει στην ΕΕ (κάτι που δεν εννοείται, όπως έχω αναλύσει παλαιότερα). Ούτε και η κυβέρνηση θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει μεγάλα αναπτυξιακά έργα για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω. Το συμπέρασμα είναι το εξής, ναι, η Ελλάδα έχει δυνατότητες για βιομηχανοποίηση και για αντικατάσταση εισαγωγών. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό μπορεί να γίνει δυστυχώς στο κατώτερο επίπεδο παραγωγής και θα δημιουργήσει ευκαιρίες για απασχόληση και μισθοδοσία επιπέδου Βουλγαρίας.

Υπάρχουν ευκαιρίες για την ανάπτυξη της Ελληνικής οικονομίας και μεγάλες δυνατότητες για βελτιώσεις στην παραγωγικότητα. Ωστόσο όλες αυτές οι ευκαιρίες εξαρτώνται από την αναμόρφωση του ιδιωτικού τομέα και από επενδύσεις στην ιδιωτική οικονομία. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει σε ένα περιβάλλον έλλειψης ρευστότητας. Για να γυρίσουμε στο θέμα του πληθωρισμού που ανέφερα νωρίτερα, αν το αναπτυξιακό πρόγραμμα του ΛΑΕ βασίζεται μακροπρόθεσμα αποκλειστικά σε δημόσιες επενδύσεις, η αστείρευτη χρηματοοικονομική επέκταση από την Τράπεζας της Ελλάδος θα δημιουργήσει σημαντικές πληθωριστικές πιέσεις, που θα υποτιμήσουν ακόμα περισσότερο την αξία του εθνικού νομίσματος. Ένα σχέδιο εθνικής βιομηχανοποίησης στυλ Νοτίου Κορέας δεν είναι ρεαλιστικό για την Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Συμπέρασμα

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα μπορεί να οδηγήσει εντέλει στην ανάπτυξη. Πριν γίνει αυτό όμως οι Έλληνες θα υποστούν μια χωρίς προηγούμενο πτώση στο βιοτικό τους επίπεδο, οικονομική αναστάτωση που θα υπερβεί τις δυσκολίες των χρόνων των μνημονίων κατά πολύ και πιθανότατα υψηλά επίπεδα δανεισμού με πολύ κακούς όρους. Αν, αποδεχόμενοι αυτούς τους περιορισμούς, οι Έλληνες αποφασίσουν να απολαύσουν την «ελευθερία» της δραχμής, αυτό είναι δικαίωμά τους. Ο κύριος Λαφαζάνης και οι σύμβουλοί του ωστόσο υποχρεούνται να πουν την αλήθεια. Ο λαός δεν αντέχει να διαλέξει πάλι με βάση λαϊκίστικα ψέματα.

Καλώ τον κ Λαφαζάνη και τον κ. Λαπαβίτσα να απαντήσουν στα ερωτήματα που θέτω με αυτό το άρθρο. Δεν είμαι πολιτικός, δεν ζω στην Ελλάδα, δεν έχω τίποτα να κερδίσω ή να χάσω από τις επιλογές που κάνουν οι Έλληνες σε αυτές τις εκλογές. Όμως, σαν Έλληνας, αρνούμαι να κρατήσω το στόμα μου κλειστό όσο βλέπω τη χώρα μου να ρίχνεται στα βράχια.

lafazaneiro

@iGlinavos

Advertisements

One thought on “Επιστροφή στο Εθνικό Νόμισμα: Μερικές καίριες ερωτήσεις

  1. mikenetherlands says:

    Δεν είμαι έλληνας. Αλλα στην ελλάδα μένουμε δικια σου φίλους, είναι το δευτερα πατρίδα μου. Αυτό το αντροπή δεν εγουνε μυαλό Γιάννης. Aυτό είναι το προμπλέμα

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s